Een afscheidsinterview met Lune
8,5 jaar geleden begonnen Lune, Milly en Coosje samen met Boza. Wat ooit begon op de middelbare school, groeide uit tot een echt bedrijf, een team vol Boza babes en vooral: een heel bijzonder hoofdstuk in ons leven.
Nu staat er een grote verandering voor de deur: Lune stopt bij Boza.
En dat vinden we natuurlijk heel jammer.
Gelukkig verandert er voor Boza verder niets. Coosje en Milly gaan samen door, met een heel team aan leuke, enthousiaste en hardwerkende Boza babes.
Omdat we ons kunnen voorstellen dat jullie benieuwd zijn waarom Lune stopt, wat ze nu gaat doen en hoe ze terugkijkt op de afgelopen jaren, leek het ons meer dan passend om haar nog één keer uitgebreid te interviewen.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: waarom stop je bij Boza?
“Omdat ik de advocatuur in ga en me daar de volle 100% op wil kunnen storten,” vertelt Lune. “Ik heb rechten gestudeerd en eigenlijk dacht ik al toen ik jong was: ik wil heel graag advocaat worden.”
Waar veel mensen lang zoeken naar wat ze later willen doen, was het voor Lune al snel duidelijk. Tijdens haar studie werd dit gevoel helemaal bevestigd.
Maar makkelijk was de keuze niet.
“Stoppen met Boza is natuurlijk helemaal niet iets leuks,” zegt ze. “Boza gaf me op een andere manier juist heel veel energie. Maar omdat ik dit al zo lang wilde, voelde het toch als de juiste keuze om te maken."
Even terug naar het begin. Hoe begon Boza voor jou?
Als we Lune vragen hoe BOZA voor haar begon, moet ze meteen terugdenken aan 2018. Toen zaten Lune, Coosje en Milly bij elkaar in de klas op de middelbare school.
“We gingen altijd naar een superleuk sieraden winkeltje in Leiden,” vertelt ze. We hielden zelf ook heel erg van sieraden en toen dachten we: kunnen wij dit niet zelf, maar dan betaalbaarder?”
Een groot plan was er niet. Sterker nog: er was eigenlijk helemaal geen plan.
“Volgens mij hebben we er niet langer dan een dag over nagedacht,” zegt Lune lachend. “Het was gewoon: wij willen dit. We willen een webshop. Kunnen wij dit niet gewoon doen?”
“Het was totaal geen uitgedacht plan,” zegt Lune. “Maar juist dat past heel erg bij Boza. Gewoon doen en niet te lang nadenken.”
Het bedrijf werd uiteindelijk ingeschreven bij de KVK met hulp van Lune’s oma, die €50 leende voor de inschrijving.
Had je ooit gedacht dat jullie hier, 8,5 jaar later, nog mee bezig zouden zijn?
“Ja en nee,” zegt Lune. “Op dat moment dacht ik er eigenlijk helemaal niet over na hoe lang we dit zouden gaan doen. We begonnen gewoon en we zagen wel.”
Maar tegelijkertijd voelde Boza vanaf het begin niet als iets tijdelijks. Ze vonden het leuk, namen het serieus en waren er meteen volledig enthousiast over.
“We hebben eigenlijk nooit gedacht: we gaan stoppen,” vertelt ze. “Dat voelde nooit als een optie.”
Boza werd al snel een soort constante in haar leven. Iets dat er altijd was. Iets dat bij haar hoorde.
“Natuurlijk dacht ik niet bewust: als ik later 30 ben, doe ik dit dan nog steeds? Daar dacht ik gewoon niet over na"
Wat is je leukste herinnering aan BOZA?
Daar hoeft Lune niet heel lang over na te denken.
“Ik denk de eerste keer naar Parijs gaan,” zegt ze.
Inkopen doen vond ze sowieso altijd al een van de leukste dingen om te doen. Het moment waarop je nieuwe producten vindt, enthousiast wordt en denkt: dit gaan mensen zó leuk vinden.
“In Nederland hadden we soms moeite om echt leuke dingen te vinden,” vertelt ze. “Dus we waren heel benieuwd naar Parijs. En toen we daar aankwamen, waren de sieraden echt het leukste ooit.”
Daarna wilden ze het liefst meteen aan de slag: inkopen, foto’s maken, verkopen, alles tegelijk.
“Dat gevoel was echt puur geluk,” zegt Lune. “We hadden er gewoon zóveel zin in.”
Naast Parijs noemt ze ook de pop-upstores als een van haar favoriete herinneringen.
“Dat was ook gewoon geweldig. Je klanten in het echt zien, je sieraden verkopen en merken dat mensen echt enthousiast zijn over wat je doet. Dat blijft heel bijzonder.”
Waar ben je het meest trots op?
“Dat Boza is uitgegroeid tot zo iets groots” zegt Lune meteen. "En je echt kan zien dat we alles door de jaren heen steeds beter en proffesioneler zijn gaan aanpakken. “Vooral omdat we het altijd met zoveel plezier deden.”
Daarnaast is Lune trots op de manier waarop Boza is opgebouwd. Niet volgens een strak plan, niet omdat anderen vertelden hoe het moest, maar juist helemaal op hun eigen manier.
“We hebben altijd gewoon dingen geprobeerd,” zegt ze. “Dingen doen die we eigenlijk nog nooit hadden gedaan en dan maar testen hoe het werkt.”
En vaak werkte het ook nog.
“Je ziet natuurlijk veel mensen eerst heel lang nadenken en alles uitwerken. Wij deden dat niet. En we lieten ons ook niet te veel beïnvloeden door anderen die zeiden dat we dat wél moesten doen.”
Een beetje eigenwijs dus.
“Ja, eigenwijs,” lacht Lune. “Maar dat vind ik juist leuk. Dat het ons niet zoveel boeide en dat we het gewoon op onze eigen manier deden.”
Ook is ze trots op het doorzettingsvermogen dat ze al die jaren hebben gehad.
"Ik ben ook wel echt trots op het feit dat we in de beginjaren waarin we er nog niks aan verdienden, nooit hebben gedacht te stoppen."
Want makkelijk was het niet altijd. “We hadden allemaal ons eigen leven ernaast,” vertelt ze. “We studeerden, wilden leuke dingen doen, woonden in kleine kamers waar het moeilijk was om de hele voorraad te stallen en ondertussen ging Boza ook gewoon door. Maar we hebben altijd een oplossing gevonden, ook als het lastig werd."
Wat heb je bij Boza geleerd?
“Samenwerken,” zegt Lune. “Ik denk dat dat echt het allerbelangrijkste is.”
Want hoewel Lune, Milly en Coosje samen Boza begonnen, zijn ze alle drie heel anders. Als persoon, maar ook in wat ze kunnen, waar ze goed in zijn en wat ze leuk vinden om te doen.
“En ik heb echt geleerd wat samenwerken oplevert,” vertelt Lune. “Als je zelf een idee bedenkt, kan dat een leuk idee zijn. Maar ik merkte eigenlijk altijd dat als we het daarna met z’n drieën bespraken, het idee beter werd.”
Juist doordat iedereen anders kijkt, anders denkt en andere dingen belangrijk vindt, werd bijna alles sterker.
Ook leerde ze hoe je samenwerkt met mensen die anders zijn dan jij. Hoe je omgaat met meningsverschillen. Hoe je zegt dat je iets anders ziet, zonder dat het vervelend wordt.
“Dat zijn dingen waar je in je leven echt veel aan hebt,” zegt ze.
Naast samenwerken leerde Boza haar ook om stressbestendig te zijn. Om veel dingen tegelijk te kunnen combineren zonder meteen in paniek te raken.
“Bijvoorbeeld als ik nog iets voor Boza moest doen, ook een hele dag had gewerkt en ’s avonds nog een feest had. Of als ik een tentamen had, maar er met Boza ook van alles misging. Dan moet je toch bedenken: oké, hoe zorg ik dat ik nu nog gewoon kan studeren?”
Wat ga je het meest missen?
“Pfoe, moeilijke vraag,” zegt Lune. “Want ik ga heel veel missen.”
Toch is er één ding dat meteen in haar opkomt: de gezelligheid en het gedeelde enthousiasme.
“Ik denk dat ik vooral ga missen dat je met verschillende mensen dezelfde passie deelt,” vertelt ze. “Je kon het over allemaal andere dingen hebben, maar je kon ook samen zó excited worden over Boza.”
Volgens Lune is dat best bijzonder. Dat je met vriendinnen, collega’s en iedereen om je heen een onderwerp hebt waar je allemaal oprecht enthousiast van wordt.
“Dat heb je niet heel vaak met vrienden, dat je allemaal precies hetzelfde leuk vindt. En ook met mensen die bij Boza werkten: iedereen leefde altijd zo mee en werd er ook enthousiast van. Dat gevoel ga ik echt missen.”
Maar ook het werk zelf gaat ze missen.
“Mijn eigen taken vond ik gewoon heel leuk,” zegt ze. “Natuurlijk heb je soms klusjes die minder zijn, maar over het algemeen vond ik wat ik deed echt top.”
Ze had contact met veel verschillende mensen, dacht na over hoe dingen beter konden, loste problemen op en keek steeds hoe processen slimmer of fijner ingericht konden worden.
“Inhoudelijk ga ik het dus ook gewoon missen,” zegt ze.
En dan de laatste vraag: hoe zou je je tijd bij Boza in drie woorden omschrijven?
Lune denkt even na.
“Chaos,” zegt ze dan lachend.
En eerlijk: die hadden we misschien ook wel een beetje verwacht.
“Onze kantoordagen waren chaos. Onze WhatsApp-chat was chaos. Maar wel leuke chaos. Ik bedoel dat ook helemaal niet negatief, maar dat is wel echt hoe ik het zou omschrijven.”
Het tweede woord is gezellig.
“We konden het heel goed met elkaar vinden. We deden veel leuke dingen en konden het ook altijd over andere dingen hebben dan werk. En als het even minder ging, konden we elkaar er ook weer doorheen slepen.”
En het derde woord?
“Leerzaam,” zegt Lune. “Omdat ik er echt zo veel van heb geleerd. Op heel veel vlakken. Niet alleen qua werk, maar ook op sociaal gebied.”
Chaos, gezellig en leerzaam
En eigenlijk vat dat alles misschien wel perfect samen.
Boza was de afgelopen 8,5 jaar soms chaotisch, vaak gezellig en vooral ongelofelijk leerzaam. Wat begon als een spontaan idee op de middelbare school, groeide uit tot iets waar we met z’n drieën jarenlang met zoveel liefde, energie en plezier aan hebben gewerkt.
Lune gaat nu een nieuw avontuur aan. En hoewel we haar bij Boza enorm gaan missen, zijn we vooral ook heel trots op haar.
Luun, dankjewel voor alles. Voor je energie, je ideeën, je chaos, je gezelligheid, je harde werk en alles wat je de afgelopen jaren voor Boza hebt betekend.
We gaan je missen. Maar gelukkig ben je nooit echt weg. 💕
Laat een reactie achter
Deze site wordt beschermd door hCaptcha en het privacybeleid en de servicevoorwaarden van hCaptcha zijn van toepassing.